In Salah

Στο Σεντ Λουις μείναμε τις περισσότερες μέρες από οποιοδήποτε άλλο σημείο μέχρι εκείνη τη στιγμή.Κάναμε χριστούγεννα και πρωτοχρονιά μαζί σ' ένα σημείο που το νοιώσαμε λίγο πιο κοντά απ΄το σπίτι μας για τις μέρες αυτές.Βέβαια το κάμπιγκ των γερμανών απειλείται απ΄την άνοδο της θάλασσας λόγω κλιματικής αλλαγής,φαινόμενο που το 2008 τα Ηνωμένα Έθνη χαρακτήρισαν όλο το νησί σαν την πόλη που απειλείται περισσότερο από την άνοδο της θάλασσας σε όλη την Αφρική.Έτσι,οι ίδιοι ανησυχούν για το βιώσιμο της επιχείρησής τους και βλέπουν το τέλος της πολύ κοντά.
Γενικότερα πολύ λιώσιμο έπεσε,χαλάρωμα,μπουγάδες και η ζωή της Αφρικής καθώς και οι ρυθμοί της μπαίνανε στο πετσί μας.Βολτούλες και άλλα,παρακολουθώντας τις ετοιμασίες στην πόλη για το νέο έτος.

Περιμένοντας το νέο έτος,σε μια προηγούμενη εξόρμησή μου και τρώγωντας ντόπιο φαγητό,η μετάβαση απ΄το 2013 στο 2014 για μένα πέρασε στον υπνόσακο φλεγόμενος από πυρετό και με έντονα τα σημάδια της διάρροιας.Το ξύπνημα της επομένης με άγχωσε λίγο και με έκανε να αναζητώ τρόπο να διαπιστώσω ότι δεν ήταν ελονοσία.Ο Sven του κάμπιγκ,με τα άπειρα in salah με καθυσήχασε και έβαλε στο μυαλό μου ενδεχόμενη "νόσο του ταξιδιώτη" και όχι απαραίτητα αυτό που με τριγυρνούσε στο μυαλό.Σταδιακή υποχώρηση αλλά επιδείνωση την επομένη.Ψάχναμε γιατρό,τον οποίο δεν βρίσκαμε,θερμόμετρα και τα λοιπά.Ξαφνικά το μεσημέρι της πέμπτης υποχώρησαν όλα,άνοιξε η όρεξή μου και το βράδυ έφαγα το αγαπημένο μου αγριογούρουνο με ρυζάκι και κάμποσο ψωμί.Χωρίς να έχω πάρει τίποτα από αντιβίωση.Τόσο απλά...

Αυτό ήταν αρκετό ώστε να στροβιλίζουν διάφορα στο μυαλό μου σχετικά με το θέμα της επιστροφής.Εάν έμενα θα έπρεπε να εξοπλιζόμουνα με τα πάντα γύρω απ΄το θέμα της θεραπείας σε περίπτωση έστω γαστρεντερίτιδας.Δεν είχαμε ούτε θερμόμετρο,ούτε καν depon.Εγώ ξεκίνησα με 5000 ευρώ στο παντελόνι και παραμυθιαζόμουν ότι "ήθελα να φτάσω στη Ν.Αφρική".Το οποίο μπορεί να γίνοταν,σε περίπτωση που πουλούσα ή παρατούσα τη βέσπα μου σε όποιο σημείο με εξασφάλιζε ένα αεροπορικό εισιτήριο για να επιστρέψω λίγο πριν τελειώσουν τα χρήματά μου.Κάτι τέτοιο δεν το ήθελα,δεν είχε νόημα για μένα να επιστρέψω χωρίς βεσπα στο σπίτι.Μέχρι εκείνη την ώρα είχα χαλάσει 1300 ευρώ και υπολόγιζα άλλα τόσα να επιστρέψω,συμπεριλαμβανομένου δυο καράβια από ταγγέρη το πρώτο και από ανκόνα το δεύτερο.Βλέποντας και τον Στέργιο να έχει βρεί στην ουσία τον "ταξιδιωτικό αδερφό" στο πρόσωπο του Λίαμ με έκανε πιο άνετο μιας που δεν θα τον άφηνα μόνο του στο υπόλοιπο του ταξιδιού του.

Χαρούμενος για την κατάστασή μου,το σάββατο 4 του μηνός ξεκίνησα ξανά να οδηγώ με προορισμό την πρωτεύουσα για να πάρω την σφραγίδα στο πολύπτυχο και βίζα για Μαυριτανία.Επιστροφή λοιπόν.Στο δρόμο μέσα σε μια πόλη με σταματάει ένας μπάτσος και μου λέει έτρεχα υπερβολικά και πως την προηγούμενη σκοτώθηκε ένα παιδάκι από μοτοσυκλετιστή.Βέβαια η πειθώ του ήταν ίδια με το να του έλεγα τρέχω να προλάβω το Enterprise μιας που είμαι ο χειριστής του και εδώ μπροστά στο κόκκινο κάνιστρο κουβαλάω λίγο Αεροζίνη γιατί μείναμε και δεν μπορούμε να φύγουμε απ΄την ατμόσφαιρα της γής.Δυστυχώς του είχα δώσει το ένα απ΄τα διεθνή διπλώματα και θα μου το επέστρεφε μόνο αν έπαιρνε χρήματα τα οποία δεν είχα καμμία διάθεση να του δώσω.Έτσι,ζητώντας του οδηγίες για να κάνω ανάληψη του ποσού που ήθελε απ΄την τράπεζα,έφυγα αφήνοντάς του ενθύμιο το ένα μου δίπλωμα.Μπαίνοντας στο Ντακάρ απλά εμπειρία.Ιδιαίτερα χωρίς gps,χωρίς καν χάρτη.Περπλάνηση στο άγνωστο μιας που έφτασα πολύ νωρίς και μετά μίσθωσα ταρίφα για να με πάει στο μοναδικό σημείο που μπορείς να κάνεις κάμπιγκ στο Ντακάρ.Στο πάρκιγκ του εστιατορίου πίσω απ΄το καζίνο Cape Vert.

Παίρνωντας τις σφραγίδες και την τράνζιτ 3 ημερών βίζα που ήθελα για Μαυριτανία,μετά από 4 μέρες στο Ντακάρ την έκανα ξανά για τους φίλους στο κάμπιγκ των γερμανών.Με λύπη μου διαπίστωσα τη νύχτα που έμεινα ότι τα κύμματα της θάλασσας περάσαν το τοίχος και μπήκαν στο κάμπιγ.Μάλιστα το νερό ήταν τόσο ώστε όταν υποχώρησε υπήρχαν και ψάρια στο έδαφος.Τους αποχαιρέτησα και πήρα τον δρόμο για Νουακσότ ξανά.Έκτοτε τα καθημερινά χλμ ήταν 500 με 600 ώσπου να φτάσω στο λιμάνι της Ταγγέρης για να περάσω Λιβόρνο και από ΄κει να οδηγήσω ώς την Ανκόνα για να περάσω Ηγουμενίτσα.Το ταξίδι εδώ και τρείς βδομάδες για μένα τέλειωσε.

ισοτιμίες:
ευρώ-μαροκινο ντιραμ (Mdh) 1=11
ευρώ-ουγγίες μαυριτανίας  1=400
ευρώ-CFA Δ.Αφρικής  1=655

Διόδια Μαρόκο.Από Ταγγέρη έως Αγγαντίρ
περίπου στα 20 ευρώ για 700 km.

Βίζα για Μαυριτανία βγαίνει από Ραμπάτ στα 340 ντιραμ
για ένα μήνα μονής εισόδου.Μπορεί να βγεί και στα σύνορα
Μαρόκο-Μαυριτανίας.
Στο Ντακαρ η ίδια βίζα κοστίζει 90 ευρώ και δεν βγαίνει στα
σύνορα.Η 3 ημερών που έβγαλα κόστισε 48 ευρώ!!!


                                              In Salah λοιπόν

60 days on the road

Από πέρυσι ήδη,μαζί με το Στέργιο είχαμε πει οτι θα ταξιδεύαμε με τα βεσπάκια μας,για αρχή στην Αφρική.Έναν προορισμό αναμενόμενο,όταν ήδη έχεις ταξιδέψει στην μισή ευρώπη.Πάντως και μόνο στο άκουσμα δημιουργούσε αμφιβολίες.Κύλησε ο καιρός,έφτασε η αρχική ημερομηνία και χρειάστηκε να αλλάξει για πρώτη φορά σε 27 Οκτώβρη.Ακόμη μεγαλύτερες αμφιβολίες!Ετοιμασίες γινόντουσαν οι οποίες έχουν να κάνουν οι σοβαρότερες με αιματολογικές εξετάσεις για έλεγχο αντισωμάτων υπατίτιδας Α και Β ώστε να προχωρήσουν τα εμβόλια:
-υπατίτιδα Α (3 δόσεις)
-μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα
-τυφοειδής πυρετού
-κίτρινου πυρετού
-λύσσας(3 δόσεις)

Ετοιμάστηκαν τα διεθνή διπλώματα ενός και τριών χρόνων,πήραμε το carnett de passage για τα μηχανάκια,φτάσαμε στις πολυπόθητες ημερομηνίες και φύγαμε.Συγγενείς και σόγια,λίγοι και καλοί φίλοι που μας πήγαν μέχρι Ηγουμενίτσα,όπου το βράδυ της Κυριακής 27 Οκτώβρη αποπλεύσαμε για Ancona.Σε 18 ώρες πατούσαμε πάλι στεριά και οδεύαμε στο σπίτι του πρώτου cowchsurfer που αποδέχτηκε το αίτημα του Στέργιου να μας φιλοξενήσει.27 χιλιόμετρα μόνον.Φιλικός ο οικοδεσπότης,του ζητήσαμε έξτρα μέρες,μας υπέγραψε το αίτημα και μείναμε τέσσερις βραδιές.Ο πατέρας του Νικολά φανατικός μηχανόβιος έως τώρα στα 75 του,ζήτησε να βγούμε να μας γνωρίσει όπως και έγινε.Μια παρέα γερόλυκων μηχανόβιων,με τάσεις φυγής,μας συντρόφευσε την τέταρτη βραδιά του ταξιδιού μας,δίνοντάς μας αναμνηστικά,με τον πρόεδρο του vespa club Senigallia να μας εξιστορεί ιστορίες με τα ανύπαρκτα Αγγλικά του.

Παρασκευή,είχε ήδη μπεί στο gps η διεύθυνση της επόμενης cowchsurfer το οποίο μας οδήγησε σε μια δύσκολη περιοχή,λόγω προσβασιμότητας,στο σπίτι της 30 χιλιόμετρα δυτικά της Siena.Μιας που την επόμενη μπαίναμε στο καράβι για να ελλιμενιστούμε Ταγγέρη από Λιβόρνο,ένα δρομολόγιο εξήντα ωρών το οποίο θα μας παρέκαμπτε από πολλά ευρωπαικά έξοδα,όπου το εισιτήριο κόστιζε 170 ευρώ το άτομο για μηχανάκι και αεροπορικού τύπου θέσεις για τις διανυκτερεύσεις μας.

Φτάνουμε Μαρόκο με την αίσθηση ότι μπήκαμε Αφρική και κατευθυνόμαστε για το camping Azilan στη πρώτη κωμόπολη  Chefchaouen το άκουσμα αυτής.Τέσσερις βραδιές για ξεκούραση δεν ακούστηκε άσχημα για αρχή με εμένα να ρίχνομαι στα πρωινά τρεξιματάκια.Οι βίζες,τουλάχιστον της Μαυριτανίας,έπρεπε να παρθούν από την πρωτεύουσα Ραμπάτ,οι οποίες κόστισαν 34 ευρώ έκαστος και έτσι φύγαμε για το επόμενο φθηνό κάμπιγκ,αυτό της Κενίτρα.Η διαδικασία παραλαβής,ημερίσια και έτσι την επόμενη φύγαμε για Φες.Μια πόλη η οποία φημίζεται και διαφημίζεται τόσο για την μεδίνα της όσο και για τον ευρωπαικού τύπου ανέσεις που προσφέρει..Εκεί μιλήσαμε με μια ομάδα Άγγλων οι οποία κινείται οργανωμένα έως Γιοχάνεσμπουργκ μέσω δυτικής ακτής και ξανά ανατολικό ανέβασμα έως Κάιρο.Όλο αυτό σε διάστημα σαράντα εβδομάδων.Εγώ επιμένοντας τρεξιματικά και ο Στέργιο ιντερνετικά,ήταν το κύριο μενού της ημέρας μας με σπαραδικές επισκέψεις στην καλοστημένη πόλη της Φες.

Επόμενη στάση τα ορεινά του μεσαίου Άτλα,ενός βουνού το οποίο εκτείνεται σε μήκος χιλίων χιλιομέτρων και κάνει τον δικό μας Όλυμπο,με ύψος τα 4300,έτρα περίπου να δείχνει πιτσιρίκος.Κρύο,βουνά χωρίς κορυφές αλλά τραπεζοειδή και ένας ήλιος να μας συντροφεύει στου 5 βαθμούς κελσίου,μας έκαναν να αναζητήσουμε ζέστη σε ένα κιλό  μοσχρίσιο κρέας ενός υπαίθριου ψητοπωλείου.Φτάνοντας τελικά στη Μιντέλτ η οποία δεν είχε τίποτα να μας δείξει,εν τούτοις μείναμε τρεις βραδιές.Η επίσκεψη στα Μαροκινά χωριά που συνορεύουν με τη Σαχάρα,επι ασφαλτοστρωμένου οδοστρώματος πάντα να κινούνται τα βεσπάκια μας ήταν προ των πυλών και η Μερζούγκα επίσης,μ ένα ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη μας μιας που μας θύμιζε τον δικό μας Ζούγκα.Οι άνθρωποι του κάμπιγκ Ocean de Dunes,βερβέρικης καταγωγής φιλόξενοι και φθηνοί ως εκεί που δεν παίρνει.Ένα απαντημένο μήνυμα στο αίτημα να φιλοξενηθούμε σε Μαροκινό cowchsurfer μας έκανε να κάνουμε 360 χιλιόμετρα έως Ουαρζαζάτ.Φτάσαμε μέσω διαδρομής που μας έκανε,ασχέτως της ζέστης να χάνουμε συχνά τα μάτια μας από το δρόμο,για πρώτη φορά σούρουπο και φώτα ανοιχτά.

Ο φίλος αρκετά φιλόξενος και η οικογένειά του επίσης,αλλά ομώφωνα φύγαμε για Μαρακές την επομένη.Κοσμοπολίτικο,εξευρωπαικισμένο με αράβικα στοιχεία θα σε κάνει να παραμιλάς.Μια βδομάδα την χρειαστήκαμε για να μπω και εγώ σε τρεξιματικούς ρυθμούς!Έπειτα και με ένα κάποιο ανεξήγητο άγχος,κινηθήκαμε με τα τιμόνια στραμένα προς Δ.Σαχάρα βγάζοντας τη λύσσα μας πάνω στα βεσπάκια τα οποία μας άκουγαν αγόγγυχτα.Στο Μαρακές επίσης στείλαμε μέιλ στην πρεσβεία της Σενεγάλης,με πληρωμή μέσω χρεωστικών καρτών μας κρατώντας μας 52,5 ευρώ έκαστοςμιας που είναι η πρώτη χρονιά που η Σενεγάλη ζητά βίζα ενώ πέρυσι όχι.Ένα παραπληροφορημένο μήνυμα ότι έπρεπε να λάβουμε δυο μέιλ απ τη Σενεγαλέζικη κυβέρνηση και εκτυπώνοντάς τα δυο μέιλ αυτά τα επιδυκνύαμε στη πρεσβεία όπου και θέλουμε να μας δώσει τη βίζα,δημιούργησε έξτρα άγχος μιας που κατ ουσίαν χρειάζεται μόνο το πρώτο απαντημένο μέιλ που στέλνουν σε δευτερόλεπτα.

Κοντεύαμε να μπούμε Δ.Σαχάρα,το οποίο καταλάβαμε από τα πολλά φισέ(φωτοτυπίες) που μας ζητάγαν οι αστυνομικοί με τα στοιχεία τόσο τα δικά μας όσο και του οχήματος που οδηγούσαμε.το ζητάνε άπειρες φορές τόσο στη Δ.Σαχάρα όσο και οι Μαυριτανοί αστυνομικοί,αλλά πάντοτε χαμογελαστοί και μετά χειραψίας.Ένας αριθμός των πενήντα αντιγράφων για τις δυο αυτές χώρες θα ήταν ικανοποιητικός αν έλεγα.Τα χιλιόμετρα ήταν 200 με 250 καθημερινά και κάπου κάπου διανυκτερεύαμε διπλοβραδιές.Το αντίκρυσμα του Ατλαντικού σχεδόν μετά από ένα μήνα στα βουνά μας μάγεψε.Τα απόκρυμνα βράχια όπου πάνω τους χτύπαγε ορμητικά ο ωκεανός μας κάναν να διανυκτερεύσουμε μπροστά του για μια βραδιά όπου συνεχίσαμε και δεύτερη wild διανυκτέρευση λίγο πρίν τη Dakhla.

Μέχρι Dakhla δύο ημέρες δυνατής πλήν όμως διακεκομένης βροχόπτωσης κάναν τα νεύρα του συνταξιδιώτη σαν το σκοινί του ακροβάτη.Πέρασμα από έναν πάσαλο ο οποίος ανέγραφε "tropic of cancer" μας έκανε να θέλουμε να φωτογραφηθούμε και έτσι ξαναγυρίσαμε δίπλα του.Το σκηνικό άλλαξε κατά πολύ,η άμμος της ερήμου έγινε άσπρη σαν το χιόνι,η θερμοκρασία για πρώτη φορά έδειξε 34 στο οργανάκι της βεσπας μου και ο ωκεανός ήταν στο ίδιο επίπεδο με τον δρόμο μας.Έτσι λοιπόν φτάνουμε προ Μαυριτανικών πυλών και η ανησυχία με τα τόσα "κακά" που έχουμε ακούσει,από τα σύνορά της ως την ενδοχώρα,μας έκανε να παίρνουμε το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας κάθε φορά που κοιταζόμασταν.Οι Μαροκινοί συνοριακοί απόλυτα συνεργάσιμοι,μιας που ο ένας θέλησε χαμογελαστός να του χαρίσω τα γυαλιά ηλίου μου.Του χάρισα το χαμόγελο της γνωστής οδοντόπαστας και συνεχίσαμε.Παιρνάμε την απροπέλαστη no man's land και λέμε οτι όλες μας οι πληροφορίες είχαν βάση.Πέντε χιλιόμετρα περίπου αμμούδας και λαξευμένων βράχων τα οποία διανύσαμε σε σαράντα λεπτά.Φτάνουμε Μαυριτανία,μπαίνω στο συνοριακό τμήμα να καταγράψουν εμάς και τα μηχανάκια μας.Προχωράω ελισσόμενος και πληρώνω δέκα ευρώ έκαστος μετά αποδείξεως για να μπούν οι στάμπες,ντριπλάρω τους αστυνομικούς δίνοντάς μου τα διαβατήρια σε χρόνο dt,ανεβαίνουμε στα μηχανάκια μας και ΓΚΟΛ.Είμαστε στην κακόφημη Μαυριτανία και με τη βούλα σε λιγότερο από διόμιση ώρες.

Νουαντίμπου το ανάγνωσμα.Ήθελα να τη δώ.Τα σκουπίδια,τη δυσωσμία,τις εκατομμύρια μύγες πάνω απ' το μαχαίρι του πρωινού σου ας πούμε,την άναρχη κυκλοφορία,την μη τήρηση των πάντων γενικότερα,πρέπει να τη συνιθίσει κάποιος στην Αφρική.Εγώ τα συνίθισα ας πούμε και μου φάνηκε μια χαρά.Βέβαια την επομένη φύγαμε και θελήσαμε να φτάσουμε Νουακσότ,με ενδιάμεση στάση για διανυκτέρευση.Η σιγουριά του Μαρόκο,όσον αφορά τα βενζινάδικα,με κάναν να το παίζω μάγγας χωρίς να γεμίζω το έξτρα πεντάλιτρο ντεπόζιτο.Το αποτέλεσμα μας έκανε να εκτιμήσουμε και να κρίνουμε τους ανθρώπους της Μαυριτανίας ως φιλικότατους.Εκτός από τους μαγαζάτορες,μιας που χωρίς παζάρια αν ψώνιζες θα έφευγες στην καλύτερη σαν τον ακέφαλο καβαλάρη,σε vespa όμως.Έτσι μετά από μια οδύσσεια με το καύσιμο,ξεκινήσαμε να φύγουμε από το μέρος που μας ταλαιπώρησε,νύχτα.Πήρα τα πράγματα από τη μπροστινή σχάρα,άναψα τα xenon και δεύτε λάβετε φώς(αν και χριστούγεννα).Λίγο αργότερα η κούραση μας χτύπησε τη ζελατίνα του κράνους.Έτσι φρενάραμε,κάναμε δεξιά,ανοίξαμε τη σκηνή του Στέργιου και ύπνο.Το επόμενο πρωί είδαμε πάρα πολλές νομαδικές σκηνές οι οποίες θύμιζαν πόλεις.

Απορίες και ερωτηματικά όσον αφορά την επιβίωσή τους στη μέση του πουθενά,που δεν θα τις λύναμε εμείς μας κάναν να βρεθούμε έξω από τη Σενεγαλέζικη πρεσβεία της Νουακσότ.Μέσα σε δύο ώρες παραλαβή της βίζας,Auberge Sahara στο gps του Στέργιου και νοικιάσαμε ένα καλυβάκι για 6,5 ευρώ ο ένας μας.Εκεί γνωριστήκαμε με τον ισπανό Εστεμπάν,έναν ΚΤΜ άκια ο οποίος περίμενε τα ανταλλακτικά της μηχανής του λόγω βλάβης της μίζας.Κάνει το γύρο της Αφρικής σε πέντε μήνες αυτός.Τον Liam,έναν Άγγλουρα παπάκια με "90άρι βύσσινο" ο οποίος θα φτάσει κεντρική Αφρική,μετά νότια για να πάρει καράβι προς Λατινική Αμερική έως Καναδά που σκοπεύει να βρει δουλειά μαζί με την κοπέλα του που θα τον περιμένει και την Καταρίνα μια Σλοβένα 27 άρα η οποία κίνησε μονάχη με το ποδήλατό της απ' το σπίτι της ώς τη Μαδαγασκάρη.

Αλλάζαμε πληροφορίες του ταξιδιού μας,ψιλοκάναμε παρέα και ο Ισπανός μας έπεισε να βγάλουμε τη βίζα του Μάλι απ΄τη Νουακσότ μιας που θα 'τανε πιο εύκολη η απόκτησή της απ ότι στο Ντακάρ.Έτσι και πράξαμε όπου είχε όντως δίκιο μιας που πληρώσαμε 16,5 ευρώ και 20 μόλις λεπτά για να ξαναπάρουμε τα διαβατήρια στα χέρια μας μαζί με τον Λίαμ του οποίου ο Στέργιος πρότεινε να συνταξιδέψουμε μαζί ως ότου βγεί.Βγάλαμε και την ασφάλεια για τα οχήματά μας που χρειάζεται όλη η Δ.Αφρική με 42 ευρώ κόστος το τρίμηνο και 75 το πεντάμηνο.πήγαμε στο λιμάνι το οποίο με κατέπληξε με τον αριθμό των ψαρόβαρκων και γενικότερα το κλίμα εκεί μας σήκωσε τόσο ώστε κάτσαμε μια βδομάδα.Η μηχανή του Έστεμπαν έγινε,έφυγε,έφυγε και η ποδηλάτισσα με την οποία δώσαμε ραντεβού την επομένη που θα φεύγαμε και εμείς πετυχαίνοντάς την κάπου στη διαδρομή.Μπορεί να βγάζει 100 χιλιόμετρα όταν κάνει πετάλι έτσι εμείς θα την πετυχαίναμε κάπου στο 170 χιλιόμετρο και θα διανυκτερεύαμε κάπου στο χύμα όλοι μαζί.Εκεί που στήσαμε σκηνάκια,ήρθαν κάποια ντόπια παιδάκια που μας περιεργάζοταν.Μας πρόσφεραν μια μπαγκέτα,όταν την προηγουμένη ένας οδηγός σταμάτησε καταμεσής του δρόμου για να μας προσφέρει από ένα μπουκαλάκι εμφιαλομένο νερό.

 Έτσι είμασταν ένα βήμα πριν αφήσουμε τη Μαυριτανία για να περάσουμε στη Σενεγάλη μέσω του συνοριακού σταθμού Ντιάμα.Οι Μαυριτανοί μας έμειναν αξέχαστοι.Πρωινό παρείστικο ξύπνημα και κατεύθυνση Ντιάμα,μια διαδρομή 80 χιλιομέτρων περίπου δύσβατου χωματόδρομου τον οποίον ρούφαγαν τα βεσπάκια με το καλαμάκι.Επόμενο ραντεβού της παρέας το camping 7palava του St.Louis της Σενεγάλης.Περνώντας σύνορα και δίνοντας 10 ευρώ στους Μαυριτανούς,5 ευρώ στο εθνικό τους πάρκο μιας που αν πάς από Ρόσσο αποφεύγονται τα χρήματα του πάρκου,4 ευρώ μετά από παζάρια για τη γέφυρα της Σενεγάλης και 8,5 ευρώ περίπου για τη Σενεγαλέζικη χώρα,όλα με απόδειξη τα έξοδα,πήγαμε να φύγουμε όλοι εκτός από το παπί το οποίο θέλησε να μείνει στα σύνορα.Είχαμε το καρνε και μας σφράγισαν,ενώ ο Λίαμ που δεν το 'χε τον υποχρέωσαν να πληρώσει αντ' αυτού 60 δολάρια με απόδειξη.Μετά από απέλπιδες προσπάθειες να πάρει μπρος το παπί έβγαλα τους ιμάντες και τον τράβηξα με τη βέσπα μου για 30 χιλιόμετρα περίπου έως πρίν την πόλη του St.Louis.Πέρασμα συνόρων 4 ώρες ενώ θα μπορούσαμε και καλύτερα αλλά λόγω των 25 ευρώ που γλυτώσαμε από τα παζάρια δεν μας χάλασαν κι όλας.Φτάσαμε στο camping 7 palava όπου ένα ζευγάρι Γερμανών ιδιοκτητών,με την παρέα 4 άλλων ταξιδευτών μας καλωσόρισαν με μπύρες και άψογο πάνφθηνο φαγητό.Μπανάκια στον Ατλαντικό,καθημερινό τρέξιμο για ΄μένα ξυπόλητος στην παραλία και μετά βουτιά στον ωκεανό είναι για 'μένα η χριστουγεννιάτικη ρουτίνα μου.Οι πρώτοι δύο μήνες πέρασαν σαν να ήταν βδομάδα.

                                                         Καλά Χριστούγεννα...Χα,χα,χα

Magician Morocco

Έχουμε διαβάσει και έχουμε ακούσει διάφορα για το Μαρόκο.Το μόνο σίγουρο είναι οτι υπάρχουν πολλές πληροφορίες και διαφορετικές εμπειρίες.Χαιρόμαστε που εμάς μας τύχαν τα καλύτερα.Αν κάποιος προσπεράσει την φτώχεια,καταννοήσει οτι ο τουρισμός είναι ο "κύριος" τροφοδότης των κατοίκων,σαφώς δεχτεί την θρησκεία και την πίστη τους σε αυτή και καταφέρει να αποφεύγει τους ενοχλητικούς με τακτ,δεν νομίζω να έχει άσχημες αναμνήσεις.Υπάρχουν τόσα να δείς,να γευτείς,που εμείς οδηγώντας τα βεσπάκια μας νοιώθουμε χορτασμένοι ήδη απ τις διαδρομές,χωρίς να "ξεσηκωνόμαστε" ιδιαίτερα στα αξιοθέατα των κάθε πόλεων,προτιμώντας την ξεκούραση κατά κύριο λόγο και δίνοντας χρόνο στην άνεση.

Μετά τη chefchaouen κινηθήκαμε προς Rabbat όπου θέλαμε να βγάλουμε τις βίζες της Μαυριτανίας.Πλησιάζοντας και μιας που μέχρι τώρα "βγήκαμε" φανατικοί του κάμπιγκ,προτιμήσαμε να μείνουμε έξω απ την πρωτεύουσα,μιας που δεν είχε κάμπιγκ η ίδια και έτσι κατασκηνώσαμε στην Κενίτρα,σαράντα χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας.Το κάμπιγκ δεν μας έκανε καμμιά εντύπωση,σε αντίθεση με την τιμή του που έβγαινε κοντά στα 64 ντιράμ και για τους δυό μας,ήτοι 6 και κάτι ευρώ η βραδιά και τα μηχανάκια δίπλα μας.Ο μόνος σκοπός μας ήταν να πάμε τη Δευτέρα 40 χλμ νοτιότερα στην πρωτεύουσα και να επιστρέψουμε με τις βίζες,όπως και έγινε.Πεταχτήκαμε με τη βέσπα μου αμφότεροι και επιστρέψαμε αυθημερόν χωρίς ιδιαίτερο κόπο με τις Μαυριτανικές βίζες ανα χείρας.Αφού επισκεφθήκαμε και εμείς τον κ.Κώστα Πιστικό και βγάλαμε φωτό μαζί του,έτσι για να πάρουμε λίγο απ την αύρα των φωτογραφιών που έβγαλε με τους Τεμπερίδη-Νέτου και the pin project, μας κατατόπισε σχετικά με τις βίζες της Σενεγάλης που διαβάζαμε διάφορα.Ακόμη δεν χρειάζονται βίζες για Σενεγάλη για τους Έλληνες.

Την Τρίτη το πρωί κινήσαμε για Φες,όπου είχαμε ακούσει για την μεγάλη Μεδίνα της.Φτάνοντας στο κάμπιγκ το απογευματάκι,μετά από 200 κάτι απροβλημάτιστα χλμ,πάθαμε με την ανάπτυξη που ετοιμάζουν στους Μαροκινούς.Εκτάσεις επί εκτάσεων,να χτίζουν ολόκληρες πόλεις σχεδόν.Κάτι μας θύμισαν όλα αυτά,αλλά τέλος πάντων.

Το τοπίο ήταν τόσο απόμακρο και τόσο άγνωστο στα μάτια μας που παρά τη χαμηλή θερμοκρασία,κοντά στους 4 βαθμούς οδηγούσαμε,μας συνέπερνε ολοένα και περισσότερο,όταν στην άκρη του δρόμου είδαμε να πετάγονται κάτι ζωάκια,ίσως σκυλιά υποψιαστήκαμε αλλά.........

Τα πιθήκια μας πήραν την καρδιά,όντας σαν μικρά ανθρωπάκια οι εκφράσεις τους μας προβλημάτισαν!Ρε μπας και είναι τίποτα μακρινά ξαδέρφια.Οι εικόνες απ τον μεσαίο Άτλαντα λίγο πρίν το Midelt ......

                                                                                                                                              

First time for Greek vespisti in Africa

Παρασκευή σήμερα,8 Νοεμβρίου 2013.Κοντά δυο βδομάδες ταξιδιού,μεθαύριο τις κλείνουμε βασικά συμπίπτωντας με τον 31 Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών.Υπό άλλες συνθήκες και εννοώ σε όλα τα παρελθόντα ταξίδια μου,ετοιμαζόμουν ή ήδη είχα γυρίσει πίσω,ενώ αυτή τη φορά δεν έχω ήδη ξεκινήσει.

Μετά την εκπληκτική φιλοξενία του Νίκολα,μας περίμενε μια άλλη couchsurfer η Ellisabetta στην Cole di Val d' Elsa λίγα μόλις χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Siena.

Υποδέχοντάς μας και αφήνωντας τις καλύτερες εντυπώσεις περί Ιταλικής φιλοξενίας,η επόμενη μέρα είχε οδήγηση και συγκεκριμένα εως το Λιβόρνο απ όπου και αποπλεύσαμε για Αφρικανικό έδαφος.Σύμφωνα με το Στέργιο δεν είναι και κάτι ιδιαίτερο να φτάσει κανείς στο Μαρόκο με το όχημά του ή με τη βεσπα του,μιας και το μόνο που χρειάζεται είναι,Ηγουμενίτσα-Ανκόνα με το καράβι,Ανκόνα-Λιβόρνο οδηγώντας,ξανά καράβι Λιβόρνο-Μαρόκο και έχεις ήδη φτάσει.Τώρα το τι θα κάνει κάποιος μέσα σ ένα καράβι 60 ώρες άλλο αυτό.

Την Τρίτη φτάσαμε στο λιμάνι της Ταγγέρης,κάπως...Φοβισμένοι,χαρούμενοι,εκστασιασμένοι μιας και μέχρι τώρα είμαστε οι πρώτοι Έλληνες βεσπάκηδες και τουλάχιστον δεν είχαμε να πάρουμε από κανέναν πληροφορίες για το πως κινούνται τα μικρά ροδάκια μας σε αυτά τα εδάφη.Αφού αποκλείσαμε το ενδεχόμενο να μείνουμε στην Ταγγέρη,η άποψή μας άλλαξε 50 φορές μέσα στο καράβι δείχνωντας πόσο καλά οργανώσαμε αυτό το ταξίδι,ξεκινήσαμε για Chefchaouen(Σεσουέν) στα όρη Ριφ.Ένα πολυτισμικό σοκ το πάθαμε οδηγώντας γιατί τα πράγματα δίπλα στο δρόμο ήτανε σαν ένα σκουπιδαριό και αναρρωτηθήκαμε,Ω ρε που πάμε;Στην πρώτη μας στάση για φαγητό του δρόμου,σε μια "χασαποταβέρνα" κατά τα δικά μας δεδομένα,μόλις επιλέξαμε τα παιδάκια που θα τρώγαμε η όλη κατάσταση άρχισε να μας γίνεται οικεία,μόλις μας  φέρανε και την παλιά "κουραμάνα" κατά τα δικά μας ξανά πρότυπα,για ψωμί.

Απ τις πρώτες μας φωτογραφίες που μας άρεσαν και την παραθέτουμε σε έδαφος Αφρικανικό.

Στο δρόμο για το Σεουέν πηγαίναμε πολύ κρατημένα,μόνο μια φορά "πιάσαμε" τα ογδώντα χλμ.,η συνήθης ταχύτητα ήταν 40 με 50 χλμ πράγμα πρωτόγνωρο και για τους δυο μας,μιας που ταξιδεύαμε τουλάχιστον εκατόν δέκα με εκατόν είκοσι χιλιόμετρα στα προηγούμενα ταξίδια μας.

Φτάνοντας στην πόλη,βρήκαμε το μοναδικό camping!!! της περιοχής,το Azilan για το οποίο είχαμε διαβάσει από το ευαγγέλιο των the pin project,ναι τα παιδιά που είναι ακόμα Αφρική ενάμισυ χρόνο
τώρα με τον Ζήκο τους,ένα Suzuki Vitara.Το κάμπινκ τίμιο το θεωρούμε μιας που μας παρέχει με δέκα ευρώ την ημέρα και ιντερνετ.Εξτρά,με ένα ευρώ χρεώνει το ζεστό ντους.Βγήκαμε κάναμε τη βόλτα μας και αποφασίσαμε να μείνουμε για τέσσερις βραδιές.Τόσο πολύ μας έκανε εντύπωση.Μια πόλη που ζει απ΄τις χασισοφυτείες και μας πλαγιάζουν όλοι για να μας τροφοδοτήσουν.Το καλό είναι ότι όλοι τους μιλάνε Αγγλικά,άρα δεν τους ζητάμε χασίς αλλά πληροφορίες.Μέχρι τώρα δεν μας έτυχε κάτι και δεν είναι φορτικοί,επίσης ξέρουν τι θα πει τουρισμός και είναι σαν τους Τούρκους.Πρόθυμοι,ευγενικοί μπας και σου πάρουν κάνα φράγκο.Πολύ φτηνή πόλη και παρέχει αρκετά πράγματα αλλά όχι σε υπερ-σουπερμαρκετ,μόνον σε μικρά μαγαζάκια που τα βρίσκεις οπουδήποτε.Επίσης δίπλα απ΄το camping βρήκα μέχρι παρκάκι για να ρίχνω το καθημερινό μου τρέξιμο,για να μη ξεχνιόμαστε.Τελικά αγαπήσαμε Μαρόκο,αν και είμαστε μόνο τέσσερις μέρες.

Τρίτη 29 Οκτώβρη στη Senigallia

Το πολυπόθητο ταξιδάκι που σχεδιάζαμε με το Στέργιο από πέρυσι στα τέλη του Αυγούστου πήρε σάρκα και οστά και οι ρόδες αρχίσανε να κυλάνε στο δρόμο την Κυριακή 27 Οκτώβρη όπως ήταν και αναμενόμενο.Ο Θωμάς Ρ. ,ο Σώτος Σιάτρας και ο Χρίστος Καρατζούλης ήρθανε να μας αποχαιρετίσουνε στην Ηγουμενίτσα και πολύ το χαρήκαμε μιας που καλύτερο κατευόδιο δεν θα μπορούσαμε να διανοηθούμε.

Μπήκαμε λοιπόν στο καράβι και απλά περιμέναμε χωρίς να υπάρχουν πολλά να
κάνουμε.

Φτάνοντας λοιπόν στην Ancona ο Στέργιος είχε φορτώσει χάρτες,διαδρομές στο gps,για να κατευθυνθούμε στο σπίτι του Niccola το οποίο ήταν 30 χλμ απ΄το λιμάνι.Απλά βάλαμε στον αυτόματο πιλότο τα μηχανάκια και φτάσαμε μετά και από μια στάση για να εξοπλιστούμε με τα φαγώσιμα όπου ψωνίσαμε και του βοδιού το

κέρατο.Σαν να πηγαίναμε στην Αφρική ένα πράμα,εντάξει θα πάμε αλλά την άλλη βδομάδα.

Τα μοτέρια δεν θα πω κάτι ιδιαίτερο μιας και τα χλμ που γραφτήκανε ήτανε ούτε 300 για μένα και λίγα περισσότερα,κατά 80 δλδ για το Στέργιο.Όμως εξεπλάγην όταν διαπιστώσαμε ότι η δικιά μου έκαψε κατι τις πιο κάτω απ΄τα 3lt/100km και του Στέργιου ούτε άγγιξε τα 4lt/100km.

Φτάνοντας σε μια πλατεία ιδιαίτερου φυσικού κάλους,ξαφνικά ο Στέργιος σταμάτησε.-Τι έγινε ρε;Του λέω.Καμμιά φωτό θες να βγάλουμε;-Όχι,εδώ είναι το σπίτι του τύπου.Κατέβηκε μας υποδέχτηκε και αφού μας βοήθησε να ξεφορτώσουμε,μας υπέδειξε το πάρκιγκ που θ΄αφήναμε τα μηχανάκια .Όλα εξαιρετικά λοιπόν και η αίσθηση ήταν σαν να μας φιλοξένησε ένας ξάδερφος μας απ΄το χωριό.Τελικά είναι να απορείς πως μπορείς να ωφεληθείς απ΄τις υπηρεσίες που παρέχει το internet.
Μας μαγείρεψε  απίστευτα ζυμαρικά μαζί με χοιρινό για κυρίως πιάτο(!!!!) και αφού "δικτυωθήκαμε" την πέσαμε για ύπνο.

Ξημερώνοντας,ο Νικολά έπρεπε να μας αφήσει για να βοηθήσει στις αγροτικές δουλειές τους γονείς του.Μιας που δε μπορούσε να μας "αφήσει" μονάχους με το σπίτι και χωρίς να μας δίνει τα κλειδιά,μην έχουμε και απαιτήσεις λες και πληρώνουμε,μπορούσε όμως να μας παραπέμψει στη σοφίτα του σπιτιού του η οποία του κίνηση μας έστειλε για γρούβες.Μάσαγε να μας αφήσει σπίτι
αλλά όχι στη σοφίτα. 

Δεν μπορούμε να λέμε και πολλά,μην είμαστε και αχάριστοι.Περνώντας κάποιες ώρες στο διαδίκτυο ο Στέργιος,εγώ πήρα την απόφαση να βγώ για ένα τρεξιματάκι,να γνωρίσω και την πόλη.Απίστευτο μέρος με πολύ ωραία νοοτροπία όσον αφορά τους δρομείς και τους ποδηλάτες χωρίς να υπολογίζεις τίποτα,σαν να τρέχεις στον Μαραθώνιο για ρεκόρ ένα πράγμα.


Επιστρέφοντας και μετά τις σπιτικές πίτες των μανάδων μας που καταβροχθίσαμε βγήκαμε για μια βολτούλα στην πόλη.Απολαύστε,μαζί με μας,τις πρώτες εικόνες της πόλης που δεν της το ΄χαμε.

 

Δείτε επίσης τα κορυφαία βιντεάκια του Στέργιου στο worldvespa

Περί προετοιμασίας

Παρασκευή 18 Οκτώβρη σήμερα και αναμένουμε εναγωνίως μια βδομαδούλα ακόμη.
Οι πληροφορίες που παίρνουμε για το ταξίδι σε λίγο φτάνουν την κορύφωση,μιας
και σε λίγο θα χρειαστεί να τις εφαρμόσουμε καθώς και άλλες μαζί.
Ο Στέργιος από Θεσσαλονίκη,πολυταξιδεμένος τα τελευταία χρόνια

με τη βεσπούλα του και αυτός,θα κάνει παρέα στην δική μου βέσπα,θα μαγειρεύουμε στο
"κινέζικο γκαζάκι" ,θα επιλέγουμε τοποθεσίες που θα στήνεται το σκηνάκι μας,θα βοηθά και θα "κατσαδιάζει" ο ένας τον άλλο,έτσι για να ανάβουν τα αίματα :)

Οι ετοιμασίες που έχουν γίνει,πολύμηνες.Και εξηγούμε:εμβολιασμοί για υπατίτιδα α και β (κατόπιν εξέτασης ελέγχου αντισωμάτων) κιτρίνου πυρετού,τυφοειδούς πυρετού,λύσσας,πολυομυελίτιδας.Είναι τα βασικότερα εμβόλια για να αντιμετωπιστούν φαινόμενα,που στο δικό μας "κόσμο" έχουν ξεχαστεί,συζητώντας όμως με γονείς ή καλύτερα με παππούδες,οι ασθένειες αυτές υπήρχαν και στην ελλάδα του 1960.

Οπότε,το ταξίδι αυτό δείχνει θα ΄χει πολύπλευρο χαρακτήρα,δηλαδή περιπέτεια,ανθρώπους που ξεχαστήκαν απ΄τον εκσυγχρονισμό της παγκοσμιοποίησης,τεστ αντοχής για τα μηχανάκια μας! Ή μήπως τίποτα απ΄ όλα αυτά!
Μια βδομαδούλα έμεινε.

Ξεκινώντας τον γύρο του κόσμου

                                            

Μέχρι πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια μοτοσυκλέτα;Ή μήπως ένα σκούτερ;Σε δύο εβδομάδες έρχεται η ώρα να το ανακαλύψουμε και αυτό εδώ το blog είναι ο τρόπος μας να επικοινωνούμε με τον "έξω" κόσμο.Η Αφρική είναι η πρώτη ήπειρος που θα πατήσει Έλληνας βεσπίστι και είναι κάτι παραπάνω από συναρπαστικό για ΄μας.